O Instytucie Śląskim. PIN – Instytut Śląski w Opolu jest spadkobiercą i kontynuatorem powołanego do życia 15 XII 1933 r. w Katowicach stowarzyszenia naukowego Instytut Śląski, który swoją działalność zainaugurował 28 II 1934 r., a faktycznie rozpoczął 1 V 1934 r. Od początku istnienia Instytut realizował statutowe cele POLSKIEGO INSTYTUTU NAUKOWEGO W KANADZIE w roku akademickim 2001/2002 Ewa Karpi ń ska, Aleksander Maciej Jab ł o ń ski, Marek Zaremba W ostatnim roku akademickim Oddział Ottawski Polskiego Instytutu Naukowego współpracował z szeregiem organizacji polonijnych w Ottawie, jak na przykład: ze . Stowarzyszeniem Polskich Kombatantów (SPK Szanowni Państwo Członkowie i Przyjaciele Instytutu Naukowego im. Oskara Haleckiego w Kanadzie, 11 lipca mija 80. Rocznica Zbrodni Wołyńskiej dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich przy współudziale miejscowej ludności ukraińskiej podczas niemieckiej okupacji tych terytoriów, głównie dawnego województwa wołyńskiego II Rzeczypospolitej. Na terenie Polski spadkobiercą Instytutu stał się Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego powstały w 1917 za zgodą austriackich władz okupacyjnych, który przejął m.in. budynki i pokaźny księgozbiór (liczący 81700 woluminów) po rosyjskiej uczelni, nie kontynuował już jednak działalności dydaktycznej poprzedniczki. Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata & Wydawnictwo Tako, Warszawa – Toruń 2021 ISSN 2353–5709 ISBN 978–83–66758–10–0 (124 ss.) Publikację dofinansowano w ramach programu CZASOPISMA ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Polski Instytut Naukowy w Kanadzie. Connected to: {{:: Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Polski Instytut Naukowy w KanadzieThe Polish Institute of Arts and Sciences In Canada Data założenia 1976 Państwo Kanada Polski Instytut Naukowy w Kanadzie – polska emigracyjna placówka będąca do 1976 Oddziałem Polskiego Instytutu Naukowego z siedzibą w Nowym Jorku. Od 1976 roku działa jako samodzielne stowarzyszenie z siedzibą w Montrealu. Historia i działalność Polski Instytut Naukowy w Kanadzie od 1943 roku związany jest z Uniwersytetem McGill w Montrealu. W obiektach tego uniwersytetu znajduje się siedziba Instytutu i Biblioteka Polska. Z chwilą oficjalnego powołania Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie, dotychczasowe Koła montrealskiego Oddziału PIN w Ottawie, Toronto i Vancouver przekształciły się w oddziały PINK. Pierwszym prezesem Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie był Tadeusz Romer, dotychczasowy dyrektor montrealskiej filii nowojorskiego PIN. Po jego śmierci w 1978 roku funkcję prezesa przejął Bohdan Ławruk (do 1985). W latach 1985-2009 prezesem był Józef Lityński. Od 2009 roku funkcję prezesa PINK pełni Stanisław Latek. Integralną częścią PINK jest Biblioteka Polska im. Wandy Stachiewicz przy Uniwersytecie McGill w Montrealu (w latach 1943-1977 jej dyrektorem była Wanda Stachiewicz). Jest ona największą biblioteką polską na kontynencie amerykańskim. Od 1950 roku posiada ona charakter biblioteki naukowej. W 2006 roku Rada Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie przyjęła propozycję PINK i uznała Polski Instytut Naukowy w Montrealu za Stację Naukową PAU. Pomimo oddzielenia się w 1976 roku od Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku członkowie PINK zachowują członkostwo nowojorskiego Instytutu. Bibliografia Jan Draus, Nauka polska na emigracji 1945–1990 [w:] Historia nauki polskiej, t. 10: 1944-1989. Cz. 2, Instytucje, red. Leszek Zasztowt i Joanna Schiller-Walicka, Warszawa: Instytut Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów PAN - Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR 2015, s. 485-682. Martyna Figiel, Instytucje polonijne w Kanadzie, „Poradnik Bibliotekarza” 2014, nr 7/8, s. 17-19. Polskie towarzystwa naukowePolska emigracja polityczna w Kanadzie 1939–1989Organizacje polonijne w Kanadzie {{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}} This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit). Text is available under the CC BY-SA license; additional terms may apply. Images, videos and audio are available under their respective licenses. Polski Instytut Naukowy w Kanadzie {{ of {{ Date: {{ || 'Unknown'}} Date: {{( | date:'mediumDate') || 'Unknown'}} Credit: Uploaded by: {{ on {{ | date:'mediumDate'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} View file on Wikipedia Thanks for reporting this video! ✕ This article was just edited, click to reload Please click Add in the dialog above Please click Allow in the top-left corner, then click Install Now in the dialog Please click Open in the download dialog, then click Install Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list, then click Install {{::$ {{:: {{:: - {{:: Follow Us Don't forget to rate us Видання IPN укр Strona główna Aktualności Aktualności 20 marca br. w Montrealu doszło do podpisania umowy o współpracy pomiędzy Instytutem Pamięci Narodowej a Polskim Instytutem Naukowym w Kanadzie (PINK). Umowa została podpisana przez prezesa IPN dr. Jarosława Szarka oraz prezesa PINK Stanisława Latka. Porozumienie dotyczy opracowania merytorycznego, a następnie digitalizacji materiałów zgromadzonych w Montrealu. Polski Instytut Naukowy w Kanadzie jest działającą nieprzerwanie od 1943 roku instytucją, mającą na celu szerzenie w społeczeństwie kanadyjskim wiedzy o dziedzictwie intelektualnym i artystycznym Polski. Podpisanie umowy jest efektem wspólnej inicjatywy oraz uzgodnień pomiędzy prezesem Instytutu Pamięci Narodowej oraz prezesem Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie, dokonanych podczas corocznej Stałej Konferencji Muzeów, Archiwów oraz Bibliotek Polskich na Zachodzie, która miała miejsce w październiku ubiegłego roku w Nowym Jorku. Do Montrealu uprzednio podpisaną przez dr. Jarosława Szarka umowę przywiozła dyrektor Archiwum IPN Marzena Kruk. Wizyta przedstawicieli IPN podyktowana była koniecznością rozpoznania zasobu PINK oraz przeprowadzenia rozmów dotyczących zasad oraz etapów dalszych prac. Po podpisaniu umowy dyrektor Archiwum IPN Marzena Kruk oraz towarzysząca jej kierownik Sekcji Kształtowania i Ewidencji Zasobu Archiwalnego Teresa Gallewicz-Dołowa zapoznały się ze zbiorami Instytutu oraz charakterem przechowywanych w nim materiałów. Uzgodniony został plan oraz harmonogram prac, które w drugiej połowie roku będą prowadzone przez archiwistów IPN. 22 marca br. przedstawiciele Instytutu wezmą udział w zorganizowanym przez Polski Instytut Naukowy w Kanadzie spotkaniu z Polakami mieszkającymi na stałe w Montrealu. Podczas spotkania, które odbędzie się w Bibliotece Polskiej im. Wandy Stachniewicz, zaprezentowana zostanie działalność Archiwum IPN ze szczególnym uwzględnieniem projektu „Archiwum Pełne Pamięci”. Z profesorem Tadeuszem Gromadą i Janiną Gromadą-Kedron rozmawia AndrzejJózef Dąbrowski – Nie wiem, czy pan zauważył, że siedzimy pod portretem profesora – Zapewne nie przez – Oczywiście. Był on przecież pierwszym dyrektorem wykonawczym naszegoInstytutu. Tadeusz jest jego uczniem. Profesor Halecki wciągnął też Tadeusza – Było to w końcu lat – Przedtem, w 1966, Tadeusz obronił doktorat na Uniwersytecie Fordham. Późniejpracował jako profesor historii na New Jersey – O profesorze Haleckim słyszałem już podczas wojny, kiedy byłem uczniemszkoły parafialnej. Pamiętam, że wraz z kolegami chodziliśmy do biblioteki po książki oPolsce pod jego redakcją. Jako uczeń, marzyłem, by studiować pod jego – I to marzenie się Podobnie, jak i marzenie, by pracować dla Polskiego Instytutu Naukowego. W1971 roku zostałem tu sekretarzem generalnym. Organizowałem odczyty iwspółpracowałem z kolejnymi dyrektorami tej placówki. Pamiętam jeszcze profesoraDamiana Wandycza, Jana Libracha, Eugeniusza Później brat sam został dyrektorem wykonawczym i jest nim od 15 lat. Ja jestemjego zastępcą do spraw – Skoro zaczęliśmy od rysu historycznego i osobistych wspomnień, nie mogę niespytać, kiedy przyjechali do Stanów rodzice Państwa? – Przybyli tu już pod koniec lat 20 ub. wieku. Ja już urodziłem się w Rodzice przyjechali ze Skalnego Podhala. Byli – Jesteśmy dumni z naszego pochodzenia. Górale, jak pan zapewne wie, są bardzouzdolnionymi ludźmi. Ojciec nasz miał wiele pasji. Prowadził zespół – Nic u niego nie było na pokaz. Codziennie musieliśmy się uczyć. Dziękirodzicom poznaliśmy literaturę, twórczość Tetmajera i Orkana. Poprzez kulturęgóralską docieraliśmy do kultury polskiej a potem Graliśmy też w domu na różnych – A doktorat pisał Pan o… – Stosunkach polsko-słowackich. Temat brzmiał tak – „Kwestia słowacka wpolityce zagranicznej Polski”. W owych latach był to spory problem, bowiem na mapiebyła tylko Czechosłowacja. Nie było natomiast narodu czechosłowackiego, tylko Czesi iSłowacy. Pisałem też o Spiszu i – A jakimi zagadnieniami zajmował się Pan po uzyskaniu doktoratu? – Najogólniej można powiedzieć, że stosunkami międzynarodowymi w EuropieŚrodkowej. W pewnym okresie w Stanach była moda na badanie grup etnicznych, więcprzez jakiś czas pracowałem w Immigration Ethnic Studies. Koordynowałem grupębadaczy sprawdzających jak Europa Wschodnia jest opisywana w – Czy w pracy PIN-u wiele się zmieniło po roku 1989? – Tak. Przedtem nie mogliśmy oficjalnie współpracować z uczonymi z Polski imusieliśmy być bardzo ostrożni w nawiązywaniu nowych kontaktów. W Krakowieodrodziła się Polska Akademia Umiejętności, co dla nas jest ważnym wydarzeniem, gdyżPIN, który powstał w 1942 roku, był założony przez jej członków i uważał się zakontynuatora jej tradycji na emigracji. Kiedy PAU się odrodziła, z miejsca nawiązaliśmyz nią kontakt. Jeździłem do Krakowa razem z profesorem Grossem, aby omówić nasząwspółpracę. W Krakowie też odbył się 58. zjazd naszego Instytutu. Było toniezapomnianie święto, w którym uczestniczyły, zarówno Polska AkademiaUmiejętności, jak i Uniwersytet Jagielloński. Wróciliśmy więc do naszych – Czy trudno jest prowadzić PIN? – Niektóre działania wymagają sporego wysiłku np. szukanie sponsorów, albowiemnie dostajemy żadnych subwencji. Kiedyś otrzymywaliśmy ją od FundacjiJurzykowskiego, ale niestety przestała już ona istnieć. Potrzebujemy pieniędzy nautrzymanie budynku, prowadzenie biblioteki, wydawanie kwartalnika, organizowaniezjazdów. Ze względów propagandowych organizujemy je również poza Nowym np. zjazd na uczelniach w Waszyngtonie, Pittsburgu, Bostonie i Kanadzie. Niemamy żadnych stałych wpływów, które mogłyby pokryć niezbędne wydatki. W tym celunieustannie szukamy nowych członków. W USA nie ułatwia nam sytuacji zmniejszającesię zainteresowanie Europą Wschodnią, traktowaną już jako wolna część się też zainteresowanie naukami humanistycznymi, w tym także – Zbliża się 50. lecie wydawanego przez Was kwartalnika „The Polish Review”.Specjalna uroczystość planowana jest na 19 listopada tego roku. Zatem nie mogę niezapytać w jaki sposób powstało to, jakże ważne, pismo? – Na początku Instytut wydawał biuletyn, podobny do tego, jaki wydawany byłprzez PAU. Ukazywał się on do tylko do 1946 roku, albowiem skończyły się subwencjeod rządu emigracyjnego w Londynie. Rozpoczął się wówczas dla Instytutu bardzo ciężkiokres. Na szczęście dyrektorowi – Stanisławowi Strzetelskiemu oraz doktorowiStanisławowi Skrzypkowi udało się zebrać wśród brooklyńskiej Polonii pieniądze nakwartalnik naukowy. Jego pierwszym redaktorem był właśnie Stanisław Skrzypek, zwykształcenia ekonomista. Po nim „Polish Review” prowadził Ludwik Krzyżanowski,świetny anglista, uczeń Romana – Celem kwartalnika była i jest prezentacja naszej myśli naukowej w Ameryce… – Oczywiście. Towarzystwo naukowe musi publikować wyniki swoich badań. Nieulegało też wątpliwości, że jeśli polska myśl naukowa ma być znana w USA, czy wświecie anglosaskim, musi być publikowana w języku angielskim. Oskarowi Haleckiemubardzo zależało, by polscy naukowcy byli znani w Ameryce i na Zachodzie. Kwartalnik„Polish Review” miał to ułatwiać. Miał być głosem wolnych Polaków, których dorobeknaukowy nie jest uzależniony od ideologii. To miało duże znaczenie, zwłaszcza – Może z okazji jubileuszu warto byłoby wydać specjalny numer przypominającynajważniejsze artykuły? – Na 19 listopada przygotowujemy jubileuszową – Będzie to bardzo duży – Znajdzie pan tam świetne teksty najlepszych – Kogo między innymi? –Miłosza, Barańczka, D. – Czy Amerykanie zaglądają do „Polish Review”?TG – Musi pan wiedzieć, że kiedy literacką Nagrodę Nobla otrzymała WisławaSzymborska, Amerykanie niemal nic o niej wiedzieli i dopiero w „Polish Review” mogliznaleźć jej wiersze, bo już przedtem one były u nas opublikowane w University Press zwrócił się o pozwolenie, by je przedrukować. Niektórzyprofesorowie amerykańscy właśnie poprzez „Polish Review” dowiadują się, co się dziejew polskiej literaturze, czy humanistyce i później sami docierają do interesujących ichprac. Nasz kwartalnik jest ważny również dla młodych naukowców w Ameryce, którzychcą publikować o sprawach polskich. Gdzie mają to robić, jak nie u nas? – Może najlepszy tu będzie przykład młodego Amerykanina Patricka Vaughana,z West Virginia University, który opublikował u nas artykuł o Zbigniewie spodobał się on do tego stopnia, że udostępnił Vaughanowi swojearchiwum, co zaowocowało doktoratem o nim. Na podstawie doktoratu ukaże się teżksiążka. Zdumiewające, że Vaughan zafascynował się Polską w szkole podstawowej,dzięki nauczycielce, która opowiadała o niej w ciekawy sposób. Dziś mieszka on już iwykłada w – Kto redagował „Polish Review” po Ludwiku Krzyżanowskim? – Stanisław Barańczak. Od roku 1991 redaktorem naczelnym jest uczeńKrzyżanowskiego – Józef – Amerykanin urodzony na – Jest on profesorem historii na New York – Kto jeszcze pracuje w redakcji? – Młody profesor z Pensylwanii – Charles Kraszewski, wykładający na KingsCollege. Studiował w Krakowie, w którym jest zakochany. Jest on – Krystyna Olszer pełni stanowisko redaktora działu recenzji książek. Z redakcjąwspółpracują wybitni naukowcy: Zbigniew Brzeziński z Center for Strategic &International Studies w Waszyngtonie, Bogdana M. Carpenter z University of Michigan,Leszek Kołakowski z Oxford University, Madeline G. Levine z University of NorthCarolina, Thomas Venclova z Yale University. Skład komputerowy jest dziełemMariusza Bargielskiego. Staramy się, żeby w „The Polish Review” były nie tylkoartykuły dotyczące przeszłości, ale i teraźniejszości. Razem z Ambasadą Polski wWaszyngtonie przyznajemy rokrocznie nagrodę na najlepszą tezę doktorską. Nagroda tanosi imię ambasadora Kazimierza – Rozumiem zatem, że po roku 1989 stosunki Instytutu z Ambasadą są – Z każdym ambasadorem, jaki był po tym roku, począwszy od wspomnianegoDziewanowskiego, udało nam się nawiązać bardzo dobre – Jak zdobywane są pieniądze na „The Polish Review”? – Poprzez różne formy zbiórek, prosimy też o donacje członków i przyjaciółInstytutu. Uroczystość zaplanowana na 19 listopada też powinna zwiększyć naszezasoby. Liczymy na 100 dolarów od osób samotnych i na 150 dolarów od – Na „Polish Review” wydajemy rocznie ponad 40 tysięcy – Jak duży jest nakład? – Półtora tysiąca – Gdzie je można zobaczyć? – Mają je abonenci. Są też w bibliotekach w różnych krajach, nie wyłączając…Korei Północnej. Można je nabyć u nas w Instytucie, który mieści się na Manhattanie,przy 208 East 30 Mamy także abonenta w – Istniejemy również w internecie. Można zobaczyć tam wszystkie – Kiedyś dostałam telefon z Egiptu, od pani, która czytała „Polish Review”właśnie w internecie i poszukiwała jakichś materiałów o Tuwimie. Jeśli mamy potrzebnekomuś teksty, sporządzamy ich kopie i wysyłamy. Nie wykonujemy natomiast – W recepcji widziałem kilka książek wydanych pod szyldem „PIASA Books”… –Ambicje poniosły nas aż tak daleko, że poza kwartalnikiem, zaczęliśmy wydawaćrównież książki. To także będzie nas wiele kosztować. Na początek wydaliśmy rozprawęo listach Mickiewicza z lat 1817-1833, które przesłał nam Grzegorz Szelwach. Jest tonaukowiec, który miał w Polsce jakieś kłopoty z wydaniem jej. Nasi eksperci orzekli, żewarto ją – Wydaliśmy też książkę o papieżu Janie Pawle II i o przemianachekonomicznych w – Zorganizowaliśmy sesję naukową o Lechoniu, którego archiwum jest w naszymposiadaniu, na podstawie której powstała książka Beaty Dorosz z Instytutu BadańLiterackich w Warszawie. Zgodził się współpracować z nami Zbigniew Brzeziński, z Fundacji Kościuszkowskiej, Jacek Gałązka z Instytutu – Jakie refleksje nasuwają się z okazji 50. lecia „ The Polish Review”? – Myślę, że z tego kwartalnika, jak i działalności Instytutu, zarówno Polonia, jak iPolska powinny być dumne. Działamy przecież w ich interesie i jesteśmy im teraz sprawą jest „image” Polski i Polaków w świecie i sądzę, iżuczyniliśmy i czynimy wiele, by był on jak – Czy czujecie się doceniani? – Docenia nas wielu sławnych w nauce ludzi oraz niektórzy politycy. Jesteśmy wkontakcie z innymi towarzystwami naukowymi. Cieszymy się, że oprócz wspomnianejPolskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, doceniła nas również Polska AkademiaNauk w Warszawie, która ufundowała nam fachowego archiwistę. Przepracował on u nasz pożytkiem dwa lata. Było to możliwe dzięki Fundacji Na Rzecz Nauki Polskiej. Jestona naszym stowarzyszonym członkiem. Rocznie dostajemy od niej 5 tysięcy – Cieszymy się i z – Ile jest towarzystw naukowych w Polsce? .– Cztery. Piątym polskim towarzystwem jest nasz – Czy amerykańscy uczeni odwiedzają siedzibę Instytutu? i (razem) – Oczywiście! Nie tylko amerykańscy, ale także z Belgii, Niemiec, – A czego się mogą spodziewać młodzi ludzie, nie tylko naukowcy, przychodzącdo Was? – Przede wszystkim porady i czasami jakichś form pomocy. Nie chodzioczywiście o pomoc – Przede wszystkim – przychodząc do nas – powinni wiedzieć, czym jesteśmy iczym dysponujemy. Mamy duży zbiór książek, ale bardzo daleko nam do BibliotekiPublicznej na 5 Alei. Mogą też korzystać z naszego – Któregoś razu przeszedł do nas młody Amerykanin i korzystając z naszegoksięgozbioru napisał pracę o królu Janie III Sobieskim. Tak mu się u nas podobało, żezapisał się na członka Instytutu i dał 80 dolarów jako donację. Bywa, że młodym ludziomprzydają się nasze wskazówki. Nie bez znaczenia są też kontakty towarzyskie izawodowe, jakie można u nas – Warto przypomnieć, że od czasu do czasu odbywają się u nas odczyty lubspotkania z ciekawymi osobami. Generalnie możemy powiedzieć, że zależy nam namłodych ludziach, którzy by się z nami związali, bo przecież w przyszłości trzeba będzienasz Instytut przekazać nowemu pokoleniu. Chcielibyśmy, aby trafił w dobre – Jest to ważniejszy dylemat niż się być może wydaje. Niemniej liczę namłodych. Cieszę się, że się do mnie garną. Przydaje się wieloletnie doświadczenie, jakiezdobyłam jako nauczycielka – Chcemy, żeby Instytut był miejscem, w którym nie tylko młodzi Polacy, czyAmerykanie polskiego pochodzenia, ale także młodzi Amerykanie czuli się jak – Jedni mówią i piszą o Was w skrócie PIN, inni – PIASA… – Skrót PIN jest urobiony od nazwy polskiej – Polski Instytut Naukowy. Słowo„naukowy” w języku polskim obejmuje także dyscypliny humanistyczne. W językuangielskim istnieje rozróżnienie między „sciences” oznaczającymi nauki ścisłe, a „arts”oznaczającymi nauki humanistyczne. Dlatego też w języku angielskim nasza nazwabrzmi – Polish Institute of Arts & Sciences of – Dziękuję za rozmowę i składam Państwu oraz Redaktorom „The Polish Review”gratulacje i najlepsze życzenia z powodu jubileuszu 50. lecia. Polski Instytut Naukowy w Kanadzie powstał w 1943 roku z inicjatywy profesora Oskara Haleckiego, światowej sławy historyka i członka Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) oraz Wandy Stachiewiczowej, czynnej społecznie w środowisku polskich emigrantów. Do członków - założycieli należał także szereg wybitnych naukowców : prof. W. G. Penfield (Uniwersytet McGill), prof. W. Bovey (Uniwersytet McGill), prof. R. A. MacLennan (Uniwersytet McGill), prof. C. MacMillan (Uniwersytet McGill), prof. J. B. Colip (Royal Society of Canada), prof. J. Rousseau (Association canadienne pour l'avancement de sciences), prof. J. Pawlikowski (École Polytechnique de Montréal), prof. B. Szczeniowski (Uniwersytet Montrealski), dr T. Poznański (Uniwersytet Laval), dr T. Brzeziński (konsul RP w Montrealu). ​ Początkowo Instytut zaistniał jako Oddział Kanadyjski Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce z siedzibą w Nowym Jorku. Miał on służyć wymianie opinii naukowych między Polakami i Kanadyjczykami oraz występować w obronie wolnej myśli naukowej w Polsce. Rektor Uniwersytetu McGill oraz rektor Uniwersytetu Montrealskiego zostali honorowymi członkami Instytutu, natomiast profesor Penfield - jego pierwszym prezesem. Rodzima uczelnia profesora Penfielda, Uniwersytet McGill, ugościła nowopowstały Instytut na swoim kampusie, gdzie Instytut miał siedzibę do września 2016 roku. W 1976 r. Oddział Montrealski Polskiego Instytutu Naukowego oddzielił się od Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce i zaistniał jako samodzielna instytucja kanadyjskiej wyższej użyteczności publicznej. For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Polski Instytut Naukowy w Ameryce. Connected to: {{:: Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Polski Instytut Naukowy w AmerycePolish Institute of Arts and Sciences of America Państwo Stany Zjednoczone Miejscowość Nowy Jork Adres 208 East 30th StreetNowy Jork, NY 10016 Data założenia 1942 Dyrektor Prezes dr Robert Blobaum Położenie na mapie Manhattanu Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych Położenie na mapie stanu Nowy Jork Położenie na mapie Nowego Jorku 40°44′34,066″N 73°58′46,150″W/40,742796 -73,979486 Strona internetowa Polish Institute of Arts and Sciences of America – PIASA (Polski Instytut Nauk i Sztuk, Polski Instytut Naukowy w Ameryce) – polonijna instytucja naukowa i dydaktyczna o charakterze organizacji non-profit, mająca siedzibę w Nowym Jorku na Manhattanie. Historia Instytut powstał podczas II wojny światowej, w 1942. Jego założycielami byli znani polscy naukowcy, antropolog Bronisław Malinowski, historycy Oskar Halecki i Jan Kucharzewski, papirolog Rafał Taubenschlag, geograf i podróżnik Henryk Arctowski i poeta Jan Lechoń. Działalność instytutu miała być kontynuacją Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, która po rozpoczęciu niemieckiej okupacji została zlikwidowana. Instytut był w latach 1942–1945 subwencjonowany[1] przez Rząd RP na uchodźstwie, co było podstawą finansową jego działalności. Po wycofaniu w lipcu 1945 międzynarodowego uznania dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji ustaleń konferencji jałtańskiej Instytut odmówił podporządkowania się rządowi w Warszawie i domagał się wolności badań w ramach PAU. W konsekwencji członkowie Instytutu zostali w 1949 wykluczeni z działającej w Krakowie Polskiej Akademii Umiejętności. Po zakończeniu monopartyjnych rządów komunistycznych w Polsce w 1989 podjęto współpracę z odnowioną w Krakowie PAU. Instytut stawia sobie za cel informowanie amerykańskiego społeczeństwa o Polsce i jej dziedzictwie kulturowym, jak również wzmacnianie polsko-amerykańskich relacji. Na liście członków Instytutu znajduje (lub znajdowało) się ok. 1 500 nazwisk, w tym: Zbigniew Brzeziński, Stanisław Skrowaczewski, Aleksander Wolszczan, Hilary Koprowski, Michael Novak, oraz nobliści – Roald Hoffmann, Czesław Miłosz i Frank Wilczek. PIASA utrzymuje polską bibliotekę oraz archiwa, wydaje też kwartalnik naukowy pt „The Polish Review”. Prezesi PIASA 1942 Bronisław Malinowski 1942–1952 Jan Kucharzewski 1952–1964 Oskar Halecki 1964–1965 Zygmunt Nagórski 1965–1974 Stanisław Mrozowski 1974–1987 John A. Gronouski 1988–1999 Feliks Gross 1999–2008 Piotr Wandycz 2008–2011 Tadeusz V. Gromada 2011–2018 Mieczysław Biskupski od 2018 Robert Blobaum Dyrektorzy wykonawczy 1942–1952 Oskar Halecki 1952–1955 Zygmunt Nagórski 1955–1961 Stanisław Strzetelski 1961–1962 Zygmunt Nagórski 1962–1965 Jan Wszelaki 1966–1969 Damian Stanisław Wandycz 1969-1973 Jan Librach 1973–1975 Eugene Kleban 1975–1988 Feliks Gross 1989–1990 Bolesław Łaszewski 1991–2011 Tadeusz V. Gromada od 2011 Bozena Leven Sekretarze generalni 1957–1964 Zygmunt Nagórski 1965 Damian Stanisław Wandycz 1966–1970 Ludwik Krzyżanowski 1971–1990 Tadeusz V. Gromada Bibliografia Elżbieta Kieszczyńska: Dom polskiej nauki i tradycji, kwart. Twój Dom, nr 9 Zima 2007, [w:] [1] Damian Stanisław Wandycz, Polski Instytut Naukowy w Ameryce. W trzydziestą rocznicę 1942–1972, Nowy Jork: Polski Instytut Naukowy 1974. Przypisy ↑ 106 000 USD od maja 1942 do lipca 1945. Linki zewnętrzne historia Instytutu (1942–2005) (ang.)Kategorie: ManhattanOrganizacje polonijne w Stanach ZjednoczonychPolska emigracja polityczna w Stanach Zjednoczonych 1939–1989Polskie instytucje kulturyPolskie towarzystwa naukowe {{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}} This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit). Text is available under the CC BY-SA license; additional terms may apply. Images, videos and audio are available under their respective licenses. Polski Instytut Naukowy w Ameryce {{ of {{ Date: {{ || 'Unknown'}} Date: {{( | date:'mediumDate') || 'Unknown'}} Credit: Uploaded by: {{ on {{ | date:'mediumDate'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} View file on Wikipedia Thanks for reporting this video! ✕ This article was just edited, click to reload Please click Add in the dialog above Please click Allow in the top-left corner, then click Install Now in the dialog Please click Open in the download dialog, then click Install Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list, then click Install {{::$ {{:: {{:: - {{:: Follow Us Don't forget to rate us

polski instytut naukowy w kanadzie